Logo weekbladwestbetuwe.nl


Foto:

Peter Ridder de Vries

  Column

“Vind je het niet te spannend mama?” Mijn bijna-kleuter balanceerde over een muurtje van een halve meter hoog. “Goed kan ik dit hè!”, wreef hij er nog eens in. Alsof hij mijn sterk onderdrukte ‘doe dat maar even niet’ - reflex al van verre kon ruiken. Het mannetje was zich flink bewust van zijn heldenmoed en ook van het feit dat zijn moeder daarin niet bijzonder uitblinkt.

Ik herkende mijzelf vorige week dan ook niet direct in de uitspraak van onze minister van veiligheid en justitie. In een reactie op het overlijden van Peter R. De Vries sprak hij over hem als “het soort ridder die we allemaal zouden willen zijn”. Nou Ferd, mijn eerste reactie was vooral de vraag of ik die ridder überhaupt wel zou kúnnen zijn. In de media buitelden de reacties over elkaar heen. Iedereen riep om het hardst wat een voorbeeld voor allen Peter wel niet is. Maar wie van deze mensen zal daadwerkelijk de moed hebben net zo onverschrokken en vasthoudend te strijden tegen het onrecht als hij? Zelfs als je weet dat je dit mogelijk met je leven moet bekopen? 

‘Ik kan nog niet eens naar een actiefilm kijken zonder diarree te krijgen.’

Wat mijzelf betreft koester ik weinig illusies. Willen is niet zo moeilijk, maar zou ik als het erop aankomt ook echt durven? Ik kan nog niet eens naar een actiefilm kijken zonder diarree te krijgen en bij het minste gevaar sta ik al te trillen op mijn benen. Sinds er in West Betuwe een wolf is gesignaleerd tussen de fruitbomen, voel ik zijn goudgele ogen tijdens een wandeling voortdurend in mijn rug priemen. De grootste heldendaad op mijn cv tot nu toe, is het redden van een jonge meerkoet die vast zat in een verwaarloosde boot op de Linge. En ik heb dus een zoontje die bezorgd is of mijn hart het wel aankan op het moment dat hij ‘enge’ dingen doet. 

Mijn kroost heeft weinig aanmoediging nodig om alles wat ik gevaarlijk vind uit te proberen. Het liefst recht voor mijn neus. Mijn dochter doet dat tegenwoordig graag met een vilein lachje erbij om haar moeder een beetje te harden. Kinderen hebben de gave acuut te veranderen in wie ze zich inbeelden te zijn. Ik hoef mijn ventje maar te zeggen dat hij een ridder is en hij kondigt met veel spierballenvertoon aan dat hij me gaat verslaan. Trek ik hem een astronautenpak aan, dan suist hij het volgende moment tussen de planeten door. 

Dat is in dit hele verhaal dus wel het minste wat ik kan doen. Om te beginnen maar eens proberen een heldhaftige moeder te zijn. Mijn zoontje over een hoog muurtje laten zwabberen zodat hij de kans krijgt te ontdekken en hopelijk nooit te vergeten hoe moedig hij is. Een overtuiging die van levensbelang is voor iedereen die op een dag een echte ridder wil zijn. 

Column De Letterbaas

Meer berichten