Foto:

Kameelslokkers

  Column

“Hoe kan het toch dat de aarde er plat uitziet terwijl je weet dat hij rond is?”, klinkt een kinderstem op de achterbank. We rijden tussen uitgestrekte graslanden over kronkelige dijkjes die toegedekt zijn met gele en witte dekens. “Omdat de wereld zó groot is, dat het stukje wat we van de aardbol kunnen zien maar heel klein is en daarom plat lijkt”, zeg ik. “Net als dat je weet dat de aarde ronddraait, maar het door de zwaartekracht desondanks altijd voelt alsof je rechtop staat.” Het is de kunst verder te denken dan onze blik reikt om te beseffen dat we deel uitmaken van een groter geheel.

Wiens voorstellingsvermogen zich niet verder uitstrekt dan de eigen vierkante meter gras, waant zich al snel in het centrum van ons universum. Een plek waar het gelijk altijd aan je zijde staat, ongeacht of je nu op de kop hangt of haaks op je graspollen staat. Dit doet me denken aan de menigte die van roeptoeteren op social media een ware professie heeft gemaakt. Muggenzifters en moraalridders die online met veel bravoure klagen over elk wissewasje, maar offline niet vechten voor wat er echt toe doet. Of zoals het zo mooi in de bijbel staat, waar we dit woord aan te danken hebben: zij die een mug uit hun wijn zeven, maar vervolgens een kameel doorslikken.

Zo deed een bericht van de gemeente afgelopen week ook weer een hoop pollen opwaaien in West Betuwe. Team Groen kondigde via diverse kanalen de komst van de maaiers naar onze bulkende bermen en gazons aan. Weinig verrassend volgde op Facebook al snel een smeuïge stroom berichtendiarree. Burgers met zorgen over de verkeersveiligheid vanwege het hoge gras in de bermen. Natuurbeschermers die zich druk maakten over broedende vogels en biodiversiteit. En dan nog de groep die zich om de details bekommerde: de schandalige hoeveelheid ‘onkruid’ dat er nog staat dankzij het afgeraffelde maaiwerk van de gemeente. De ‘vergeten’ hoge graspollen rondom de bomen zijn jou toch zeker ook niet ontgaan?

Voor al deze kameelslokkers die het groenbeleid van de gemeente niet gelezen hebben of de uitvoering daarvan, al dan niet terecht, waardeloos vinden: er is goed nieuws. Je kunt online stoppen met roeptoeteren en offline zelf verantwoordelijkheid nemen door vandaag nog een stukje gras van de gemeente West Betuwe te adopteren. Als je bezorgd bent over de verkeersveiligheid kun jij wél op tijd maaien. Als je je wilt ontfermen over broedende vogels kun je het gras laten staan. Als je je wilt bekommeren om biodiversiteit kun je bloemenmengsels zaaien. En als je van opgeruimd staat netjes houdt, kun je je postzegeltje tot op het laatste sprietje kaalscheren. En je belastingcenten? Die kunnen dan de biodiversiteit in de gekortwiekte zorg en het onderwijs herstellen. Eind goed, al goed.

Column De Letterbaas

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden