Louis van Oort, schrijver van deze aflevering, bij de voormalige basisschool De Minzerie in Enspijk.
Louis van Oort, schrijver van deze aflevering, bij de voormalige basisschool De Minzerie in Enspijk. (Foto: M. van Oort)

Het Wonder van West Betuwe deel 8

Raf keek Bianca niet-begrijpend aan. Ze was even stilgevallen toen ze de tekst - “Neem een kilo mee” - in de Mariënwaerdtse duiventil had gelezen. Daarna begon ze echter keihard te lachen.

De lichte verbijstering in Rafs ogen beantwoordde ze met een half-hikkend “Duivenpoep, hij bedoelde duivenpoep! Hahahaha!” Het duurde nog even voordat ze Raf kon vertellen wat er aan de hand was. Op de oude kaart van Thijmen Timmer, zo legde ze uit, stond bij het aan de overkant van de Linge gelegen Enspijk een tekening van een soort machine. Het onderschrift bij die tekening luidde als volgt: ‘Eén kilo brandstof en je merkt gezwind, wat het oude klooster met dit dorp verbindt.’

Volgens Bianca moest dit wel op de kilo in de duiventil slaan. Een kilo duivenpoep dus. “Prima brandstof hoor”, sprak ze alsof ze er dagelijks haar huis mee verwarmde.

“Maar hoe zit het dan met dat klooster en waar moeten we dan zijn in Enspijk?” Raf begreep er nog weinig van. Hij begreep wél dat hij Bora even tot de orde moest roepen, want de wolf stond enthousiast aan de duivenpoep te likken. Lekker zout natuurlijk, maar vast niet goed voor het dier. Bianca was ondertussen aan het zoeken geslagen op haar Tulip Sunray, een inmiddels wat verouderde MegaPhone van het 10 jaar geleden uit de dood herrezen Nederlandse elektronicamerk. De zoekcombinatie klooster en Mariënwaerdt leerde haar dat hier in de late middeleeuwen een Norbertijner klooster had gestaan, genaamd De Minzerie. Het klooster was een paar keer geplunderd en heropgebouwd, tot het in de 16e eeuw definitief werd verwoest door de bendes van Brederode.

Raf was opgesprongen, Bora meteen om hem heen kwispelend. “Kom mee, ik weet waar we heen moeten”, riep hij tegen de op haar beurt stomverbaasd kijkende Bianca. Snel propte hij met een stokje flink wat duivenpoep in een vlastic zakje (plastic was al lang geleden verboden), nam Bianca mee naar de inmiddels weer opgeroepen taxi en gaf opdracht naar het Enspijkse veer te rijden. Dit antieke voetveertje was al ruim 50 jaar in de vaart en was een toeristische trekpleister geworden. Ze waren nog net op tijd voor de laatste vaart van de dag. Aan de overkant liepen/hoverden de drie via de Kampsedijk en de Dorpsstraat naar de Netstraat, waar Raf triomfantelijk naar een verouderd gebouw wees: “Voilà!” Bianca kon haar ogen niet geloven. Op de zijkant van het gebouw stond in sierlijke letters Minzerie. Raf had dit raadsel opgelost!

Vervolgverhaal

Lees volgende week aflevering negen van dit feuilleton.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden