<p>Martine Eerelman, auteur van deze aflevering van het feuilleton, bij de Dikke Toren in Varik.</p>

Martine Eerelman, auteur van deze aflevering van het feuilleton, bij de Dikke Toren in Varik.

(Foto: onbekende dame aan de Waal)

Het Wonder van West Betuwe deel 14

Bianca trok de keukenkastjes open en keek in haar kleine koelkast. De cider die ze de avond daarvoor had gedronken, was het laatste geweest wat erin stond. Ze had niets meer in huis. Die avonturen met Raf gooiden haar dagelijkse ritme helemaal in de war. De hoogste tijd om boodschappen te doen.

Ze voelde zich zo energiek dat ze haar hoover-rollator liet staan en vanaf haar kamer in het museum naar de supermarkt liep. Ze keek even hoe laat het was. Voordat het besluit werd genomen om een avondklok in te stellen, was de winkel 7 dagen per week 24 uur per dag open en hoefde je niet op de tijd te letten. Door de zelfscankassa's en robotbewakers kon je er altijd terecht. Daar was bij de introductie nog wel de nodige weerstand tegen geweest, maar het gemak overwon de principes al snel. Met een volle tas wandelde Bianca terug. De weg liep behoorlijk steil omhoog, ze bleef even staan om op adem te komen. Achter zich hoorde ze voetstappen. Waarschijnlijk een buurtbewoner die een ochtendwandeling maakte. Ze draaide zich om, in de verwachting een vriendelijk praatje te maken; in Waardenburg kende iedereen elkaar. Verbaasd gleed haar blik over de twee donkere gestalten die dreigend achter haar stonden. Ze voelde een zacht prikje in haar arm. Het kleine verdovingsapparaat werkte zeer effectief; Bianca zakte in elkaar. De twee gedaanten tilden haar in hun auto en reden snel weg. De boodschappentas bleef eenzaam op straat achter.

Raf begon intussen behoorlijk ongerust te worden. Hij ijsbeerde door zijn verblijf aan de Genteldijk. Bora liep braaf rondjes achter hem aan. Hij had al een tijd niets van Bianca gehoord. Ze reageerde niet op zijn berichten. Na enige aarzeling besloot hij haar telefoon te traceren. Niet dat zij daar toestemming voor had gegeven, maar tijdens zijn zwerversbestaan had hij de nodige illegale trucjes opgepikt. Het kostte wat moeite, maar uiteindelijk kreeg hij een kaart in beeld. Verbaasd zag hij dat het signaal uit Varik kwam. Wat deed ze daar nou? Het knipperende puntje bewoog zich over de Waalbandijk. Raf dook in zijn geheugen. Hij was dol op water en had vaak met Bora langs de Waal gezworven. Hij kon zich niet voorstellen dat Bianca 's morgens vroeg een bakkie of biertje aan het doen was in het Veerhuis. Aan de andere kant, wat wist hij eigenlijk van haar? Misschien zat ze wel aan de borrel bij de ambachtelijke stokerij die daar aan de dijk zat. Daar werd Eau de Vie gemaakt van Betuws fruit. Het puntje op Rafs scherm bleef plotseling stilstaan. Precies op de plek van de Dikke Toren.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden